Π.Ε.ΚΕΡΚΥΡΑΣ - ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
"ΓΙΟΚΑΡΕΝΑ" - ΒΙΔΟ ΚΕΡΚΥΡΑΣ
ΧΡΗΣΙΜΑ ΕΝΤΥΠΑ
Κανονισμός Λειτουργίας Π.Κ.Κ.
Αίτηση Χρήσης Π.Κ.Κ. "ΒΙΔΟ"
Στατιστικό Δελτίο
ΟΙ ΠΡΟΣΚΟΠΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΔΟ
Ο φυσικός χώρος εφαρμογής του προσκοπικού προγράμματος είναι το ύπαιθρο. Οσο επιτυχημένη και να είναι μια δράση κλειστού χώρου, η εκδρομή και η κατασκήνωση είναι δράσεις που μαγεύουν τα παιδιά, που δημιουργούν το κατάλληλο ψυχολογικό υπόβαθρο εφαρμογής του Προσκοπικού Νόμου και της Υπόσχεσης.

Οι σκηνές, ο κύκλος της πύρας, το δάσος, η θάλασσα, η μυρωδιά του καμένου ξύλου, το πρωινό ξύπνημα, η οργανωμένη κοινωνία της κατασκήνωσης φέρνουν τους νέους πολύ κοντά στο Θεό, στην πατρίδα, στον συνάνθρωπο.

Οι Κερκυραίοι Πρόσκοποι κατασκηνώνουν από το 1915 σε κάθε γωνιά της Κερκυραϊκής υπαίθρου. Με τις κατασκηνώσεις έδωσαν την ευκαιρία (και δεν είναι υπερβολή αυτό) να " ανακαλύψουν " και οι άλλοι Κερκυραίοι την Δασιά, το Δαφνίλα, το Μπαρμπάτι, τη Μεσσογή, το Πετριτί, χώρους που αργότερα " αξιοποιήθηκαν " τουριστικά και έγιναν ακατάλληλοι για προσκοπικές κατασκηνώσεις.

Από τις αρχές της δεκαετίας του ' 70 υπήρξε έντονος προβληματισμός στην ηγεσία του Κερκυραϊκού Προσκοπισμού για την δημιουργία κατασκηνωτικού κέντρου. Σκέψεις για αγορά κάποιου χώρου προσέκρουσαν σε οικονομικές αδυναμίες. Ακόμη και η έκδοση των " Σημειωμάτων για τον Κερκυραϊκό Προσκοπισμό" του Ν. Κουρκουμέλη είχε σκοπό και την συγκέντρωση χρημάτων για την αγορά ενός χώρου, ώστε η Περιφερειακή εφορεία να αποκτήσει το κατασκηνωτικό της κέντρο.

Eχει εκτιμηθεί ορθά ότι η μεγάλη ανάπτυξη του Κερκυραϊκού Προσκοπισμού (πρώτη πανελλήνια σε σχέση με τον πληθυσμό του νησιού) οφείλεται κατά κύριο λόγο στις εγκαταστάσεις του Προσκοπείου, που με μεγάλες θυσίες απέκτησαν και διατήρησαν οι προηγούμενες προσκοπικές διοικήσεις. Είναι χρέος και των επόμενων να αναπτύξουν περαιτέρω την κίνηση. Εφαλτήριο αυτής της προσπάθειας είναι το κατασκηνωτικό κέντρο Γιοκάρενα - ΒΙΔΟ. Από το 1949 οι Πρόσκοποι δραστηριοποιούνται στο ΒΙΔΟ. Αναφέρεται ότι την χρονιά αυτή προχώρησαν σε δενδροφυτεύσεις στο ανατολικό τμήμα του νησιού, εκεί που σήμερα ένα δάσος πεύκων καλύπτει το χώρο του Μαυσωλείου των Σέρβων.

Εκείνη την εποχή λειτουργούσε (από το 1948) στο ΒΙΔΟ το Αγροτικό Σωφρονιστικό Κατάστημα Νέων (12-17 ετών).
Από τον διευθυντή του Σωφρονιστηρίου Αλεξόπουλο, που πολλά του οφείλουν όλοι, δόθηκε σαν λέσχη το παλιό ξυλουργείο. Ακόμη, φρόντισε για τις στολές των παιδιών. Κάθε Κυριακή είχαν την συγκέντρωσή τους. Και συχνά τις εκδρομές τους.

Το σημαντικό είναι (όπως μου διηγήθηκε ο Σωτήρης Πούλος - η ψυχή του Προσκοπισμού στο Βίδο) ότι στις ημερήσιες εκδρομές των ομάδων δεν συνόδευαν τα παιδιά φύλακες. Υπεύθυνοι ήταν οι ενωμοτάρχες και το κατ' ενωμοτίας σύστημα.
Ηταν οι μοναδικές φορές που κινούνταν ελεύθερα, και ποτέ δεν δραπέτευσε κανείς. Με τον Νόμο οδηγό. Μπορεί εύκολα κανείς να φαντασθεί πόσο υποβοηθητικά επέδρασε αυτό στον ψυχικό τους κόσμο εκείνη την δύσκολη περίοδο της ζωής τους.

Στις εκδρομές αυτές πολλές φορές πήγαιναν να συναντήσουν τους κατασκηνωμένους Πρόσκοπους της Περιφερειακής Εφορείας. Προσωπικά τους θυμάμαι στον Δαφνίλα το 1966 και στους Παξούς το 1967. Παίξαμε, τραγουδήσαμε, και κάναμε κοινές προσκοπικές πυρές.

Ο Σωτήρης Πούλος θυμάται ακόμη εκδρομές στο Μπαρμπάτι, τους ναυτικούς αγώνες στην Αστρακερή, και την προσκοπική επίδειξη το 1968 στο ΒΙΔΟ. Ακόμη θυμάται αυτές τις προσκοπικές ομάδες να συμμετέχουν στις παρελάσεις και μάλιστα με δική τους Προσκοπική Μπάντα με μαέστρο τον αείμνηστο Νίκο Λαζαρόπουλο.
Οι ομάδες αυτές διατηρήθηκαν μέχρι το 1975. Το 1976 το σωφρονιστικό κατάστημα έκλεισε.

Ολο αυτό το διάστημα από το 1958 - 1975 οι Προσκοπικές ομάδες και ιδίως οι αγέλες της Π.Ε. επισκέπτονταν το ΒΙΔΟ. Πολλές φορές, όπως το 1966 όπου πήρα μέρος σαν ενωμοτάρχης των ΞΙΦΙΩΝ γίνονταν στο ΒΙΔΟ ο διαγωνισμός επιλέκτων ενωμοτιών.
Ακόμη το ΒΙΔΟ ήταν ο συνήθης τόπος κατάληξης των ημερησίων Ναυτοπροσκοπικών ασκήσεων, όπου κάναμε το μπάνιο μας με τον Τζίο Πίπη, κυβερνήτη της Αργούς και τον σκύλο μας τον ΚΙΜ πάντοτε πρώτο να βουτάει στη θάλασσα. Ολες αυτές οι δράσεις και οι αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας, μας έδεσαν με το ΒΙΔΟ.

Ισως είμαστε εμείς οι Πρόσκοποι, οι μοναδικοί που είχαμε αυτή την επαφή με το νησί, γιατί από το 1916 μέχρι το 1976 οι χρήσεις του ΒΙΔΟ δεν ήταν και οι πλέον ευχάριστες. Αλλωστε και η προσέγγιση του νησιού από τους Κερκυραίους ήταν σχεδόν απαγορευμένη.
Ετσι και αφού το ΒΙΔΟ επί 4 χρόνια έμεινε εγκαταλειμμένο, χορτάριασε και δεν τροφοδοτούσε πλέον τη λαϊκή αγορά της Κέρκυρας με τα υπέροχα φρούτα και λαχανικά του, που έμειναν αξέχαστα στους Κερκυραίους, πολύ ευχάριστα έγινε δεκτή από τους βαθμοφόρους της Π.Ε. η πρόταση να πραγματοποιηθεί στο ΒΙΔΟ η 33η συνάντηση πτυχιούχων διακριτικού δάσους. Παράλληλα αποφασίσθηκε να ζητηθεί από τον Δήμο Κερκυραίων η παραχώρηση του χώρου γύρω από το Διοικητήριο για τη δημιουργία κατασκηνωτικού κέντρου.

Ο Δήμος Κερκυραίων, που από το 1985 είχε αποκτήσει την κυριότητα του ΒΙΔΟ από τον ΕΟΤ, ενέκρινε την πραγματοποίηση της 33ης συνάντησης Δ.Δ. , όμως το Δημοτικό Συμβούλιο απέρριψε την αίτησή μας για παραχώρηση χώρου για δημιουργία κατασκηνωτικού κέντρου.

Το καλοκαίρι του 1981 πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία η 33η συνάντηση πτυχιούχων Δ.Δ. που άφησε άριστες εντυπώσεις στους συμμετέχοντες και έκανε γνωστό το Βίδο στους Πρόσκοπους όλης της Ελλάδας. Για να πραγματοποιηθεί αυτή η συνάντηση, όλο το δυναμικό των βαθμοφόρων και των προσκόπων της Π.Ε. δούλεψε για να καταστήσει κατασκηνώσιμο το χώρο γύρω από το διοικητήριο του ΒΙΔΟ.

Μια πάρα πολύ μεγάλη προσπάθεια που εκτιμήθηκε τόσο από τον Γ.Ε. Ν. Καλογερά, όσο και από τον Δήμο Κερκυραίων, ώστε την επόμενη χρονιά το Δημοτικό Συμβούλιο να επιτρέψει τη χρήση του χώρου του Διοικητηρίου για Προσκοπικές Κατασκηνώσεις και να παραχωρήσει τη χρήση στη θέση Γιοκάρενα για τον ίδιο σκοπό.
Ετσι η 33η συνάντηση πτυχιούχων Δ.Δ. έμελλε να αποτελέσει την αφορμή για την μονιμότερη παρουσία των Προσκόπων στο ΒΙΔΟ. Για τις ανάγκες αυτής της συνάντησης γράφτηκε το τραγούδι " ΒΙΔΟ " που παίζεται σε κάθε εμφάνιση της προσκοπικής μπάντας.

Τα επόμενα χρόνια μέχρι το 1987 τμήματα της Π.Ε. κατασκηνώνουν στο ΒΙΔΟ καθαρίζουν και αξιοποιούν τα κτίρια προσφέροντας μεγάλες υπηρεσίες στο χώρο. Δαπανώνται χρόνος και χρήματα πολλά. Πραγματοποιούνται εκτός των ετήσιων κατασκηνώσεων, ένα τζαμπορέτο ενωμοταρχών το 1982, μια κατασκηνωτική τεχνική το 1985, και η 38η συνάντηση πτυχιούχων Δ.Δ. το 1986. Ολα αυτά στο χώρο του Διοικητηρίου, τον χώρο που ήταν βέβαιο πως κάποτε ο Δήμος Κερκυραίων θα ζητούσε για τις δικές του ενέργειες.

Ετσι από το 1987, που ο Δήμος Κερκυραίων αποφάσισε να λειτουργήσουν δημοτικές κατασκηνώσεις, η παρουσία των Προσκόπων στο Βίδο έγινε προβληματική. Κατασκήνωναν βεβαίως και τα προσκοπικά τμήματα, αλλά ο χώρος έχασε τη μαγεία του. Οι Δημοτικές Κατασκηνώσεις, τις οποίες στήριξαν και πλαισίωσαν τα πρώτα χρόνια βαθμοφόροι της Π.Ε. έχουν  ένα άλλο χρώμα. Σίγουρα όχι προσκοπικό. Η συμβίωση δύο διαφορετικής νοοτροπίας κατασκηνώσεων έφερε προβλήματα, ώστε οι αρχηγοί των τμημάτων να μην επιλέγουν πια το ΒΙΔΟ για τις κατασκηνώσεις τους. Κι αυτοί οι οποίοι κατασκήνωναν περιορίζονταν σε χώρους ακατάλληλους.

Ολα αυτά τα χρόνια από το 1987 έως το 1992 δεν αξιοποιήθηκαν οι δυνατότητες της άλλης θέσης της Γιοκάρενας. Ολες οι δραστηριότητες είχαν κατευθυνθεί στο χώρο του Διοικητηρίου, όπου ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι κάποτε θα αποχωρούσαμε. Αυτή η επιλογή απεδείχθη εξαιρετικά αρνητική για τα προσκοπικά πράγματα, αλλά και πρέπει να τονισθεί εξαιρετικά χρήσιμη για τον Δήμο Κερκυραίων, που χάρις στο Προσκοπικό ξεκίνημα έχει σήμερα τις " Διεθνείς Δημοτικές Κατασκηνώσεις " Εμεινε στους Πρόσκοπους η χαρά της κοινωνικής προσφοράς, αλλά όχι και ένα κατασκηνωτικό κέντρο. Η παρουσία των Προσκόπων στο Βίδο είχε ελαχιστοποιηθεί.

Ομως το 1992 δεχθήκαμε αίτηση φιλοξενίας Αλβανών Προσκόπων. Ηταν μια μεγάλη δράση προσφοράς προς τους αδελφούς Πρόσκοπους της γειτονικής χώρας, οι οποίοι έστειλαν στελέχη από τους Αγ. Σαράντα, το Αργυρόκαστρο, το Μπεράτι, τα Τίρανα. Είχαμε προετοιμασθεί για κατασκήνωση παιδιών προσκοπικής ηλικίας, αλλά υποδεχθήκαμε μια καθηγήτρια πανεπιστημίου, αρκετούς δημοσιογράφους, καθηγητές, δασκάλους, δυο προπονητές ποδοσφαίρου και 10 περίπου παιδιά. Αν και δεν πλαισιώθηκε η κατασκήνωση από πολλά στελέχη λειτουργήσαμε μια άτυπη βασική εκπαίδευση βαθμοφόρων προσκόπων και ένα ψυχαγωγικό προσκοπικό πρόγραμμα για τα παιδιά. Είχαμε ενθουσιαστεί από την επιτυχία μας να κάνουμε πράξη το  ΕΣΟ ΕΤΟΙΜΟΣ, να περάσουμε το Προσκοπικό πνεύμα σε πολύ αξιόλογους ανθρώπους.

 Οι εφημερίδες των Τιράνων επανειλημμένα έγραψαν για τις άριστες εντυπώσεις που αποκόμισαν οι δημοσιογράφοι τους από τον Προσκοπισμό, το ΒΙΔΟ και την Κέρκυρα.

Μέσα σ' αυτό το κλίμα ενθουσιασμού αποφασίσαμε να ζητήσουμε από τον Δήμο Κερκυραίων να μας παραχωρήσει και πάλι χώρο για δημιουργία κατασκηνωτικού κέντρου.

Ετσι το 1993 υποβάλαμε την αίτησή μας στο Δημοτικό συμβούλιο αλλά διδαγμένοι από τα προηγούμενα, αυτή τη φορά ζητήσαμε χώρο στη θέση ΓΙΟΚΑΡΕΝΑ. Η αίτησή μας έγινε δεκτή από το Δημοτικό Συμβούλιο γι την τετραετία 1995 - 1998. Την ίδια χρονιά πραγματοποιήθηκε στον παλιό χώρο του Διοικητηρίου πρακτικό στάδιο Δ.Δ. προσκόπων. Τον Μάιο του 1995 μέσα σ' ένα χώρο άβατο από την αυτοφυή βλάστηση πραγματοποιήθηκε το EXPLO αρχικής σχολής ανιχνευτών και οι πρώτες κατασκηνώσεις τμημάτων.

Οι κατασκηνώσεις αυτές συνεχίσθηκαν και τα επόμενα χρόνια παράλληλα με μεγάλες προσπάθειες καθαρισμού του χώρου, ώστε σύντομα μπορέσαμε να φιλοξενήσουμε πρόσκοπους από την άλλη Ελλάδα, όπως και μια ομάδα Γάλλων το 1997.

Ολη αυτή την τετραετία ο χώρος βελτιώθηκε σημαντικά, απέκτησε ζωή και δράση.

Η παρουσία των Προσκόπων φάνηκε πολύτιμη όταν το καλοκαίρι του 1996 κάποιοι ασυνείδητοι έβαλαν φωτιά στο ΒΙΔΟ στη θέση του Ρώσικου φρουρίου. Μαζί με τους ανθρώπους του Δήμου και τις δυνάμεις της Πυροσβεστικής οι κατασκηνωμένοι Πρόσκοποι του 1ου Συστήματος συνέβαλαν αποφασιστικά στο σβήσιμο της φωτιάς.

Το 1999 ο Δήμαρχος Κερκυραίων κ. Χρύσανθος Σαρλής ανανέωσε την παραχώρηση του χώρου προς την Π.Ε. Προσκόπων Κέρκυρας για την πενταετία 1999 - 2003.

 

Στη συνέχεια, το έτος 2005, ο Δήμος Κερκυραίων ανανέωσε την άδεια παραχώρησης για τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια.